Πρόσφατα άκουσα μια πολύ ωραία ιστορία. Μια καθηγήτρια αγγλικών αποφάσισε να ανοίξει ένα φροντιστήριο αγγλικών σε μια επαρχιακή κωμόπολη της Βόρειας Ελλάδας. Έφυγε από την Αθήνα, όπου έμενε με τον άντρα της και πήγε στην πόλη καταγωγής της για να κάνει αυτό που της άρεσε πάρα πολύ... να διδάσκει αγγλικά. Ήταν το πρώτο φροντιστήριο ξένων γλωσσών που άνοιγε εκεί. Η καθηγήτρια ήταν πολύ καλή και έτσι, μετά από 2-3 χρόνια το φροντιστήριο είχε πολλά παιδιά, όχι μόνο από την κωμόπολη αλλά και από τα γύρω χωριά και περιοχές. Τότε άνοιξε και ένα δεύτερο φροντιστήριο αγγλικών στην ίδια πόλη. Προφανώς κάποιος σκέφτηκε ότι είναι πολύ καλή ιδέα, αφού δουλεύει το ένα... θα δουλέψει και το άλλο. Πραγματικά, τον πρώτο χρόνο πήρε κάποια παιδιά από το αρχικό φροντιστήριο, τον δεύτερο χρόνο έριξε λίγο τις τιμές και πήρε και κάποια περισσότερα κτλ. Η πρώτη καθηγήτρια είχε αρχίσει να ανησυχεί. Ήξερε ότι έκανε πολύ καλή δουλειά, αυτή είχε "ανοίξει την αγορά" σε αυτή την πόλη, αλλά τώρα αντιμετώπιζε έναν ανταγωνιστή που ήταν πολύ δύσκολο να δείξει τη διαφορά μεταξύ τους, όσον αφορά το επίπεδο της δουλειάς της. Κάτι έπρεπε να κάνει...
Τον επόμενο Σεπτέμβριο, λοιπόν, λίγο πριν αρχίσουν οι εγγραφές και τα μαθήματα στο φροντιστήριο, πήγε στο μεγαλύτερο ζαχαροπλαστείο της πόλης και είπε στον ζαχαροπλάστη: "κύριε Τάσο θέλω να μου παραχωρήσεις το ζαχαροπλαστείο σου για 2 ώρες ένα απόγευμα γιατί θέλω να φέρω τα παιδιά από το φροντιστήριο και να τους κάνω μάθημα. Ότι γλυκά πάρουν θα τα πληρώσω εγώ."! Όπως ήταν φυσικό ο κ. Τάσος παραξενεύτηκε (τι μάθημα μπορεί να κάνει κάποιος σε ένα ζαχαροπλαστείο;), αλλά συμφώνησε. Ένα απόγευμα, λοιπόν, η καθηγήτρια πήρε τα παιδιά της, πήγε στο ζαχαροπλαστείο, κάθισε η ίδια πίσω από την ταμειακή μηχανή και έβαλε τα παιδιά να παραγγέλνουν γλυκά, να ρωτάνε πληροφορίες, να μιλάνε μεταξύ τους ΣΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ! Ο κ. Τάσος έβλεπε για δύο ώρες παιδάκια δημοτικού να μιλάνε αγγλικά σε πραγματικές συνθήκες, να παραγγέλνουν "a piece of cake", να ρωτάνε "how mush does this cost", να πληρώνουν, να παίρνουν ρέστα κτλ. Κόντεψε να πάθει εγκεφαλικό... όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά γιατί το δικό του παιδί το έστελνε στο άλλο φροντιστήριο και για ένα χρόνο τώρα δεν το είχε ακούσει να λέει ούτε "hallo"!
Η καθηγήτρια έκανε το ίδιο με τον ιδιοκτήτη του σούπερ μάρκετ της πόλης, του καθαριστηρίου, του μανάβικου, του φούρνου κτλ. Δεν χρειάζεται, φαντάζομαι, να πω ότι έγινε το θέμα συζήτησης της πόλης για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα και, φυσικά, ότι τα παιδιά στο φροντιστήριο αυξάνονται κάθε χρόνο! Γιατί όταν αγαπάς κάτι και το κάνεις από μεράκι, θα βρεις και τον τρόπο να βγάλεις λεφτά... απλά γιατί θα ασχοληθείς με αυτό πάρα πολύ!!!
