"Generation Y" (Γενιά Y) ή Γενιά των Yuppies, όπως αποκαλούμαστε όσοι είμαστε γεννημένοι από τα μέσα της δεκαετίας του '70 μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '90 περίπου. Έχοντας γεννηθεί το 1977 προφανώς ανήκω σε αυτή τη γενιά, χωρίς να μπορώ να πω αν είμαι αντιπροσωπευτικό δείγμα ή όχι. Άλλωστε, σύμφωνα με ένα πολύ ωραίο άρθρο που διάβασα πρόσφατα με τίτλο "Why Generation Y Yuppies Are Unhappy", (προτείνω να το διαβάσετε τώρα για να έχουν νόημα αυτά που θα διαβάσετε στη συνέχεια) ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της γενιάς μας είναι ότι όλοι πιστεύουμε ότι είμαστε... ξεχωριστοί! Αυτό το άρθρο με έβαλε σε σκέψεις...
Προσπάθησα, λοιπόν, να βρω αν έχει εφαρμογή η συλλογιστική του συγγραφέα στα ελληνικά δεδομένα ή αν οι Έλληνες Y είμαστε διαφορετικοί από τα "αμερικανάκια". Διαβάζοντας το άρθρο, είναι εμφανές ότι μας περιγράφει... φωτογραφικά θα έλεγα. Ειδικά, μάλιστα, αν το διαβάσουμε, έχοντας στο μυαλό μας την Ελλάδα της κρίσης, την Ελλάδα του μ.Κ. (μετά Κρίσης), με "έτος 0" το 2009.
Διανύοντας αισίως το έτος 4 μ.Κ. οι θεωρίες που έχουμε ακούσει είναι πολλές, οι οικονομικές αναλύσεις και προβλέψεις περισσότερες, οι μειώσεις σε όλα (χρήματα, διάθεση, δουλειά, καλή ψυχολογία) ακόμα περισσότερες και πάει λέγοντας. Μέσα σε όλες αυτές τις (ραγδαίες / άδικες / αναγκαίες / καταλυτικές / εξοντωτικές / δίκαιες / απαραίτητες κτλ. - βάλτε ότι επίθετο πιστεύει ο καθένας εδώ) αλλαγές, υπάρχουμε εμείς, η γενιά Υ, που ψάχνουμε ότι και κάθε άλλη γενιά πριν και μετά από εμάς... την ευτυχία!
Αναλύοντας, λοιπόν, το άρθρο και προσαρμόζοντάς το στα δικά μας δεδομένα σκέπτομαι τα εξής: γεννηθήκαμε σε μια περίοδο που η Ελλάδα ζούσε την "μεταπολίτευση", μεγαλώσαμε με τα "πράσινα", "μπλε" και "κόκκινα" καφενεία, ζήσαμε την μεταφορά του εργατικού δυναμικού από την επαρχία στην Αθήνα (καθώς γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Μεσσήνη Μεσσηνίας, μια κλασική επαρχιακή πόλη της χώρας), μπήκαμε στα πανεπιστήμια (όλοι σχεδόν) με την ευχή των γονιών μας "να πάρεις παιδί μου ένα καλό πτυχίο για να βρεις άνετα δουλειά", στα πανεπιστήμια που μπήκαμε μας είπαν σε όλους ότι έχουμε μπει στο πιο (φανταστικό / καταπληκτικό / με απίστευτες προοπτικές στην αγορά / ξεχωριστό και μοναδικό στην Ελλάδα- βάλτε ότι επίθετο άκουσε ο καθένας εδώ) τμήμα, τελειώσαμε το πρώτο μας πτυχίο και σχεδιάσαμε να κάνουμε ή κάναμε μεταπτυχιακά (γιατί πλέον το πρώτο πτυχίο ήταν αντίστοιχο με το απολυτήριο λυκείου της εποχής των γονιών μας, ή έτσι μας είπαν τουλάχιστον), όσοι προλάβαμε μπήκαμε στην αγορά εργασίας μεταξύ 2000-2008 και τότε... ήρθαν οι μέλισσες!!!
Παράλληλα με όλα αυτά, ζήσαμε την εφεύρεση - ανακάλυψη των κινητών τηλεφώνων, των ηλεκτρονικών υπολογιστών και του INTERNET! ΝΑΙ... υπήρξε στον κόσμο εποχή χωρίς Facebook, YouTube, Google, iPad και Σάκη Ρουβά. Ζήσαμε, επίσης, την εποχή του Χρηματιστηρίου, των διακοποδανείων, της διόγκωσης του δημοσίου τομέα, των Greek Statistics, του Βατοπεδίου, του"λεφτά υπάρχουν" και τελικά... της κατάρρευσης.
Ο ιστορικός του μέλλοντος, ίσως, θα γράψει ότι η γενιά Υ ήταν η γενιά που έζησε τα μεγαλύτερα "σκαμπανεβάσματα" στη ζωή της (είπαμε... βασικό χαρακτηριστικό μας είναι ότι είμαστε ξεχωριστοί). Και εδώ έρχεται και κολλάει ο τίτλος του άρθρου... η πολυπόθητη ευτυχία δεν έχει να κάνει τελικά με το τι έχεις ζήσει, αλλά με το τι περίμενες να ζήσεις και τι τελικά έζησες!
Μια αγαπημένη φράση του πεθερού μου είναι το "Cursus Honorum". Σε κάθε συζήτηση που κάνουμε μου λέει ότι το σημαντικότερο πράγμα στη ζωή του ήταν αυτή η φιλοσοφία της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Θεωρεί αυτή τη στάση ζωής απαραίτητη για την επιτυχία... και την ευτυχία κατ' επέκταση. Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει κάτι που θα μπορούσε να με βρίσκει περισσότερο σύμφωνο.
Αυτό, λοιπόν, που ψάχνει η γενιά μας μέσα σε αυτό το χάος αλλαγών, νέων δεδομένων, ανακατατάξεων, "ασταθούς εδάφους" κτλ, πιστεύω ότι πρέπει να χαρακτηρίζεται α) από την φιλοσοφία της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και β) από τον αναπροσδιορισμό των προσδοκιών της... γιατί η πραγματικότητα πλέον δεν αλλάζει! Ζούμε στην Ελλάδα του 4 μ.Κ.
