Δύσκολες Εποχές

Έχοντας ξεκινήσει τις παρουσιάσεις της φετινής περιόδου, αισθάνομαι όλο και περισσότερο το άγχος και την αγωνία του κόσμου... τόσο των μαθητών, όσο και των γονιών αλλά και των καθηγητών. Η αβεβαιότητα που επικρατεί στην αγορά, η ανεξέλεγκτη αύξηση των περικοπών σε μισθούς, ο φόβος του τι θα γίνει αύριο, έχουν οδηγήσει τον κόσμο στην απόλυτη αβεβαιότητα. Πρώτη φορά χρειάστηκε να βάλω στην παρουσίασή μου φέτος διαφάνεια για την αξία της εκπαίδευσης. Υπάρχουν πολλοί μαθητές πλέον που πιστεύουν ότι σε οποιαδήποτε περίπτωση, είτε περάσουν σε κάποια σχολή είτε όχι, το αποτέλεσμα για αυτούς θα είναι το ίδιο... ανεργία! Ένα επίσημο ποσοστό που διάβασα σε μια πρόσφατη έρευνα ήταν ότι το 54% των νέων πτυχιούχων είναι άνεργοι. Λογικό.. όχι όμως μόνο εξ' αιτίας της κρίσης αλλά (και κατά τη γνώμη μου, κυρίως) λόγω της άγνοιας του τι πρέπει να κάνουν για να βρουν δουλειά. Γιατί το υπόλοιπο 46% κάπου εργάζεται. Ποια είναι λοιπόν η διαφορά ανάμεσα σε αυτές τις δύο ομάδες; Δεν νομίζω πάντως ότι η βασική διαφορά είναι η σχολή που τελείωσαν. Φυσικά κάποιες "καλές" σχολές δίνουν ένα καλύτερο ξεκίνημα, αλλά όχι τόσο που να κάνει την τεράστια διαφορά. Από πολύ μικρός (από το Λύκειο) πιστεύω ότι τη διαφορά την κάνουν οι άνθρωποι και όχι τα πράγματα (πτυχία, χρήματα κτλ). Οι συνθήκες επηρεάζουν τους ανθρώπους, αλλά προς την κατεύθυνση που οι ίδιοι επιτρέπουν να τους επηρεάσουν. Στη δουλειά μου, ένα βασικό στοιχείο που λαμβάνουμε υπόψη μας για έναν άνθρωπο είναι τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς του. Τα βασικά χαρακτηριστικά ενός ανθρώπου δεν αλλάζουν... μεταβάλλονται λίγο μέσα από τις συνθήκες, αλλά δεν αλλάζουν. Κάποια άλλα χαρακτηριστικά ή, να το πω καλύτερα, συμπεριφορές, αλλάζουν εφόσον το θέλει κάποιος. Δυσκολότερα όσο περνάνε τα χρόνια, με προσωπική προσπάθεια και επιμονή, αλλά αλλάζουν. Πιστεύω πολύ στην προσωπική προσπάθεια και στο θετικό αποτέλεσμα που αυτή έχει... αναφέρω συχνά αυτό που έλεγε ο Κένεντι: "μην ρωτάς τι κάνει το κράτος για εσένα, ρώτα τι κάνεις εσύ για το κράτος" παραφράζοντάς το... μην ρωτάτε τι κάνουν οι άλλοι για εσάς... ρωτήστε τι κάνετε εσείς για τον εαυτό σας. Ζούμε εποχές που η προσδοκία και αναμονή του "πλούσιου επιχειρηματία από την Αμερική που θα έρθει και θα αγοράσει τα χωράφια μας και θα γεμίσουμε όλοι λεφτά" ή της μεγάλης προσδοκίας όλων των αγροτών (είμαι από τη Μεσσήνη Μεσσηνίας και ο πατέρας μου είναι αγρότης) ότι θα βγει μια κυβέρνηση που θα τους χαρίσει τα δάνεια, οι εποχές αυτές λοιπόν περάσαν. Και το κακό είναι... ότι τίποτα από αυτά δεν έγινε. Ακόμα υπάρχουν ανάλογες προσδοκίες αλλά, θέλω να πιστεύω, σε πολύ μικρότερο βαθμό και από πολύ λιγότερους ανθρώπους. Κοιτάζοντας λοιπόν την ιστορία (η οποία μπορεί να μας διδάξει πολλά πράγματα και για ανθρώπους αλλά και για καταστάσεις) καταλαβαίνουμε ότι οι μεγάλες επιτυχίες σε ατομικό ή ομαδικό επίπεδο προήλθαν από προσωπική προσπάθεια και όχι από τη βοήθεια ή φιλευσπλαχνία κάποιου. Και πολλοί τα κατάφεραν... και αφού τα κατάφεραν αυτοί σίγουρα μπορούμε και εμείς. Δύσκολες Εποχές... αλλά και Ενδιαφέροντες Άνθρωποι...